KlasztorWęgrów.pl

ŚW. PIOTR Z ALKANTARY, kapłan ( 1499 - 1562 ).Juan Garavito de Sanabria urodził się w 1499 r. w Alkantarze (Hiszpania), w rodzinie burmistrza. Mając zaledwie 16 lat ukończył studia na uniwersytecie w Salamance i wstąpił do zakonu bernardynów. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1524 roku. Pełniąc urząd gwardiana klasztorów w Bajadoz i Placencji, wyróżniał się ogromną surowością życia. Został wkrótce prowincjałem nad wszystkimi klasztorami franciszkanów bosych w Hiszpanii i Portugalii. Król Jan III wybrał go na swojego spowiednika. Jako przełożony Piotr dążył do przywrócenia w zakonie ducha pierwotnej surowości. Sam żył jak pustelnik: spał cztery godziny na dobę w pozycji siedzącej, przez cały rok chodził boso i zachowywał ustawiczny post. Pozostawał w wielkiej przyjaźni ze św. Teresą z Avili, reformatorką zakonu karmelitańskiego. Tradycja podaje, że po śmierci ukazał się tej świętej i powiedział: „O, szczęśliwa pokuto, która wyjednałaś mi łaskę chwały niebieskiej”. Cierpliwość Piotra z Alkantary stała się przysłowiowa w Hiszpanii. Miał dary mistyczne i czynił cuda ( najsłynniejszy z nich to chodzenie po wodzie ). Był wielkim kaznodzieją, napisał też kilka dzieł duchowych. Ponadto zainicjował zwyczaj umieszczania krzyża podczas misji wśród ludu. Zmarł 18 października 1562 r. Beatyfikował go papież Grzegorz XV w 1627 r., a kanonizował w 1669 r. papież Klemens IX. świętego przywołuje się podczas złośliwej gorączki. Jest też opiekunem straży nocnej z racji swego ciągłego czuwania